Elimde hesap soran kızın
Kayıp inançları ..

daha kolay yaşamalıyım. metruk evlerde yaşayan 'tam işte o kelimeydi' dediğim insanların arasında..; daha kolay ama nasıl, onu da bilmiyorum. aşk iki de bir ellerimi tutmak istiyor. 'bir gün sen de cezanı çekersin' diyor. boşuna, ellerimi verme... uyutmayacağım seni, ninniler büyütmuyor çünkü. bahçende sıçrayan ağustos böcekleri hala saçlarımın içinde..; bir tek ben kanadım, bir tek sen gördün beni.
artık özgürüm, öyle yalnızım ki......

bir nefes daha...
geleceği gördüm. kayıp duruyordu avucumdan. belirsizliği, iğrencliğini örtmüyordu.
kırmızı bir senfoni yazmak istedim, yalnız ışıkta duyulan.
çünkü beni, sadece babamın aldığı pabuçlar sevindirdi, bayram kıyafetleri, annemin saçlarıma dokunması sevindirdi.

hıçkırık sesi kalbimin izi...

kalbi camdan
yaraları camdan
kabuğu buzdan sevgilim
benim sevgilim..

BirGün'de yazmaya başlasa ya yine. boşluğunu dolduramıyorum diye değil, kendimi yakın hissediyorum diye.

Ben, kendine dokunan ve kendiyle çoğalan her aşka kalbini veren kadın...

Doğru muydu hayaletlerin her kaybedişi görünür kıldığı... Bu odada ve bu sonsuzlukta nasıl çılgınca dileniyorum hayatı!... Eğer yağmur yağınca içeri gireceksen seninle gitmem uzak ülkelere. Ya da gölgelerine sığınan evimde yeşermeye çalışan canlı bir kaktüsü şımartırken, rüzgara eğimli bir mektup düşürmezsen penceremden; seninle yaşayamam aşkı.

naylon...

Şimdi sana çok kızdım..Beni bir avuç mantara ve intihara sattın...Yatağının altında saklanan bir tanrıça olduğuma ve seni terkedeceğime inandığın için müziği değiştirmedin..Öyle kızdım ki bütün begonyalarımın suyunu içtim...

hayat benden gızledıgın ellerını hangı cebınde saklıosun...

bi gün yolda yürüyodum bi şarkı duydum kalbim acıdı,o kadar....

yolda giderken bir şarkı duydum... kalbim acıdı...bu kadar...

inan bıktım bu sözcüklerden; karanlık, gece, çocukluğum, korku, yeni sevgilim.
afrika, çilek tanrıçalar ve çalan telefon zillerinden bıktım.
bir de kırmızı rujdan.
kendi fotoğrafına gülümseyen, kendi içkisinde boğulan, kendi annesinin celladıyım.
buyum işte, başka türlü nefes alamam. çocuk da doğuramam. hadi nefes al!

Ben, kendine dokunan ve kendiyle çoğalan her aşka kalbini veren kadın...

Doğru muydu hayaletlerin her kaybedişi görünür kıldığı... Bu odada ve bu sonsuzlukta nasıl çılgınca dileniyorum hayatı!... Eğer yağmur yağınca içeri gireceksen seninle gitmem uzak ülkelere. Ya da gölgelerine sığınan evimde yeşermeye çalışan canlı bir kaktüsü şımartırken, rüzgara eğimli bir mektup düşürmezsen penceremden; seninle yaşayamam aşkı. Öylesine zor bir uyku şimdi seni düşünmek. Sarılışlarıma yanıt olarak içebilir misin gözyaşlarımı... Ama dur!... Tenin sıcaklığında kaderime bulaşacak bir iz bırakacaksan; dur ve yalnız ürpertisini yolla gerçeğin... Belki de sana gelmek yerine saçlarımı boyatmalıydım. Bir şiir bırakmak için, tıpkı o şarkıda olduğu gibi; sadece beni sev diye...

İnan adaletli değil hiçbir alışveriş. Bu uzaklıklar bakışlarından geriye kaldı. Yine de trenin sesini duy diye fısıldayacağım. Ankara Expresi satırlarıma girerken ilk kez seni sevdiğimi söyleyeceğim. Güçlü ve güzel kalmalıyım: Kışın, yazın ve daha çok hüzünlü sonbahar geceleri. İnan dokunduğum bir koku bu; ellerime inan... Hiç ağlamadığın bir şey mi yoksa sana anlatmaya çalıştığım... Doğruyu söyle... Çünkü benim için bir gün kızıl bir sabahtı. Kırmızı paltolu bu küçük kızı kimsenin gözü bir yerlerden ısırmıyordu. İnanabilirdin o zaman kanatsız bir melek olduğuma. Yüreği taştan bir kaderin esiriydim ve yakabilirdim tüm kenti...

Şimdi bana dokun, öyle yavaş... affetmek yok... kalbin üzerinde unutulmuş bir el gibi, göreceksin daha çok seveceğim seni.

İnan anımsadığın bir koku bu...

İnan anımsadığın bir koku bu...

Ellerime inan...

DüŞmedim daha ...

Kazım Koyuncu - Umay Umay / Kalbim Acıdı

Cem Adrian-Umay Umay / Bana Özel

Ölünceye dek seni seveceğimi sanmıştım baba.
Ama aşık oldum...

...zaten hep sensiz oldugumu anladim. zaten hep sana yaziyor oldugumu. büyük bir hizla kendi hapishanemi inşa ediyorum. güvenilir ve pahali çelik. çok agladim, çok erkek oldum ama çok da kadin. kimseyle, kendimle bile yaşayamadim. birkaç sözcük inliyor dilimin altinda, gerçek ne bilmiyorum. bir suçlu gerek bana..; hemen şimdi, benim gibi.

ikimizin taniştigi koltuga oturdum. sesini silmeyi beceremedim.
en iyisi aşktı... onu buldugum yerde beni götürecek bir ayna aradim. ......sana dokunmak istedim.
fotografini duvara asip, sözcüklerini yok etme, var olma savaşi verdigi sayfalari yirtip atiyorum. kendine söyleyemediklerini dudaklarinin kenari anlatir bana. korkularini, korktuklarini. herşeyi, herşeyi unuturum. sadece bir fotograf için evime diger gecelerden daha erken dönerim.
en yakin arkadaşim beni kirabilecegini söyledi. kirilabilirim.

biraz sonra aglamaktan vazgeçecegi ve saçlarimi siyaha boyayacagim. ''benim matemim bu işte.''
yazdiklarima ilk kez soru işareti koymak istiyorum.

tek gerçek, hiçbirşeye sahip degilim. içimden beni sokaga çikartan, seviştiren; içimde beni sonsuz kuşkuda birakan bir yaratik duruyor.

içimde, belki yarin şakirim diyen bir şarki... ama sen hiç çalmayan bir gitarsin. bak yine özlüyorum seni. bu itiraf edilmemiş bir yalnizliktir.

daha kolay yaşamaliyim. metruk evlerde yaşayan, ''tam işte o kelimeydi'' dedigim insanlarin arasinda..; daha kolay ama nasil, onu da bilmiyorum. aşk iki de bir ellerimi tutmak istiyor. ''bir gün sen de cezani çekeceksin'' diyor. boşuna, ellerimi verme... boşuna ellerimi verme... uyutmayacagim seni, ninniler büyütmüyor çünkü. bahçende siçrayan agustos böcekleri hala saçlarimin içinde..; bir tek ben kanadim, bir tek sen gördün beni. artik özgürüm, öyle yalnizim ki......

aşk daima eksik kaliyor. offf bunu bana niye yaptin, bunu bana niye yaptin. dur bir nefes alayim.. ve senin sevdigin kadin olayim.

bir, iki, üç, dört, beş..... alti degi. hayat, benden gizledigin ellerini hangi cebinde sakliyorsun.

"dogrum yok benim. her yarim şey gibi.
ne kederli, ne de mutlu.
peki ya sen! hiç hikayen yok mu senin?"

"biraz daha uyu, biraz daha hayatta kal diye tutundugum
ruyalar beynimden yollara fışkırıyor!"

"bir nefes daha...
geleceği gördüm. kayıp duruyordu avucumdan. belirsizliği, igrencligini örtmüyordu.
kırmızı bir senfoni yazmak istedim, yalnız ışıkta duyulan.
cünkü beni, sadece babamin aldigi pabuclar sevindirdi, bayram kiyafetleri, annemin saclarima dokunmasi sevindirdi."

"herşey dönüyor ve kendi etrafindaki tüm masumiyeti yok ediyor.
cehennemi sevmekten başka elimde insanca kalan ne var ki...
cehennemi ruhu hala üşüyenler için istiyorum.
kendi kötülügümü istiyorum, son bir defa ara istiyorum."

"yine aramamışsın beni.
biraz daha gec kal ki, bir şey daha bulayim...
bir gercek daha."

"hayatimdaki o işaret kayip gidiyor gökten; gündüze karşıysa yapayalnizim.
parlak bir hediye paketine sıgdı kalbim."

"yanliş bu sözcükler, yanliş. cok agladim, cok erkek oldum cok da kadin.
kimseyle kendimle bile yaşayamazdim. hep yarım kaldım hep!"

"bana muhallebiciden tavuk gögsü alirsin.
belki, bana bir adres bile satin alirsin, cok paran vardir senin.
belki ameliyat ettirirsin; gitsin diye yüzümün diger yarisi da.
nerem varsa insan kalan... işte orasi acitiyor."

"başini derenin kenarina koy. atini yildizlara bagla.
dinle ama korkma, cünkü vitamin aldim, iyiyim.
ama; ya bu soluk sonsa, agliyorum fren seslerinin ardindan gelen hiza, kaderimin oyuncagi oldum, sokakta aşki buluyorum diye ama şekerleri kazandim, övüncü oldum sessiz uzlaşmacilarin, övüncü oldum tüm yaşayamamişlarin, bir kurbanın onurunu diktiler yakama."

"şimdi herşey hazir. bir tek eksigim var kirmizi.
bir türlü tamamlanamayan tamamlandikca eksik kalan kirmizi..."

"pirinc işlemeli bir aynada kirildi yüzümün diger yarisi.
herkes uyuyordu. yüzümün yarisi benim, yüzümün yarisiyla hep yarim öyküler anlatirim.
peki sen, yarim dudakli bir kadini öpmek ister misin?"

"bir dilenci gibi yalvariyorum yine de yanit vermiyor aynalar...
dur bir nefes alayim... ve senin sevdigin kadin olayim."

"yanliş bu sözcükler. yanliş bu dokunu$lar, yanliş bu anlaşilma istegi.
bir sokaktan, kendiminkine nasil gecmeliyim. sinirlarimi böyle yitirmişken..."

"inan biktim bu sözcüklerden; karanlik, gece, cocuklugum, korku, yeni sevgilim.
afrika, cilek tanricalar ve calan telefon zillerinden biktim.
bir de kirmizi rujdan.
kendi fotografina gülümseyen, kendi ickisinde bogulan, kendi annesinin celladıyım.
buyum işte, başka türlü nefes alamam. cocuk da doguramam. hadi nefes al!"

"az ögrenmeliyim, az soru sormali, hic beklememeliydim.
ama, bir sabah bunlari yaptim.
kazanilmiş nefretlerin övüncü şimdi aynalara. ve bir de utanc."

"büyük kentlerin ortasinda, bir işaret gibi birakilan kirik aynaya dön.
ve ona borclu oldugun güzelligi sor.
o , şimdi nerede... unuttugumuz şarkinin icinde mi?.. köşe başlarinda mi?..
biriktirdigimiz yildizlarda mi?.. nicin hepsi dört bacakli?..

ben o’ymuşum kahretsin. kim yapti bunu? kaç yüzyillik işkence bu?..
nerden bulaştım? bu büyü nereden sarildi sirtimin ucuna?
neresinden vurdular kirgin sessizligimi?..
ah o zor veda... boyun egiyorum, bir de...".

"bir ihanet daha yetim kalıyor."

demir kapi,yigilip kalan ölümün ayagimda biraktigi ve beni durduran kirmizi... bir türlü tamamlanamayan hikayesiyle, orospu kirmizi...

cok cok özel..

bu topluluğu kim açtıysa ellerine ve yüreğine saglık arkadaşlar....